شعری امیدبخش از مولانا

<p>باز گردد عاقبت این در؟</p>
<p> بلی</p>
<p> رو نماید یار سیمین بر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>ساقی ما یاد این مستان کند؟ بار دیگر با می و ساغر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>نوبهار حسن آید سوی باغ؟ بشکفد آن شاخه‌های تر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>طاق‌های سبز چون بندد چمن؟  جفت گردد ورد و نیلوفر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>دامن پرخاک و خاشاک زمین پر شود از مشک و از عنبر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>آن بر سیمین و این روی چو زر اندرآمیزند سیم و زر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>این سر مخمور اندیشه پرست مست گردد زان می احمر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>این دو چشم اشکبار نوحه گر روشنی یابد از آن منظر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>گوش‌ها که حلقه در گوش وی است حلقه‌ها یابند از آن زرگر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>شاهد جان چون شهادت عرضه کرد یابد ایمان این دل کافر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>چون براق عشق از گردون رسید وارهد عیسی جان زین خر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>جمله خلق جهان در یک کس است او بود از صد جهان بهتر؟</p>
<p> بلی</p>
<p>من خمش کردم ولیکن در دلم تا ابد روید نی و شکر؟</p>
<p> بلی</p>
<p> </p>